در جلوگیری از اسید ترانکسامیک در سرطان خون هیچ فایده ای ندارد


اگرچه به طور معمول در محیط های بالینی استفاده می شود ، اما طبق یک مطالعه جدید ، استفاده پیشگیرانه از ترانکسامیک اسید ، یک ماده ضد فیبرینولیتیک که با تزریق پلاکت انجام می شود ، خونریزی را در بیماران مبتلا به سرطان خون و ترومبوسیتوپنی شدید کاهش نمی دهد.

این مطالعه اسید ترانکسامیک را با دارونما مقایسه کرده و تفاوت معنی داری در تعداد خونریزی ، تعداد تزریق گلبول های قرمز یا تعداد تزریق مورد نیاز مشاهده نکرد.

با این حال ، میزان انسداد ورید مرکزی در بیماران گروه اسید ترانکسامیک به طور قابل توجهی بالاتر بود ، اگرچه هیچ تفاوتی بین گروه ها برای انواع دیگر وقایع ترومبوتیک وجود نداشت.

یافته ها در نشست سالانه انجمن هماتولوژی آمریکا (ASH) ، که به صورت آنلاین برگزار شد ، ارائه شد.

این مطالعه به عنوان یک روش بالقوه برای تغییر در بررسی مطبوعات مرور وب توسط دبیر ASH ، رابرت برودسکی ، Ph.D.

برودسکی گفت: “آنها هیچ تفاوتی در خونریزی یا نیاز به تزریق خون مشاهده نکردند.” “آنچه آنها دریافتند لخته شدن خون بیشتر مربوط به کاتتر در گروه اسید ترانکسامیک است. این یک تغییر در عمل است ، زیرا احتمالاً نباید به صورت پیشگیری به بیماران ترومبوسیتوپنی داده شود.”

نویسنده ارشد Terry B. Gernsheimer از دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در سیاتل ، واشنگتن ، خاطر نشان کرد که مشخص شده اسید ترانکسامیک در درمان خونریزی مربوط به هنگام تولد ، جراحی و اختلالات ارثی خون موثر است.

همچنین برای بیماران مبتلا به سرطان خون و ترومبوسیتوپنی شدید استفاده می شود. شواهد کمی برای تأیید این کاربرد وجود دارد ، به همین دلیل محققان تصمیم گرفتند تحقیق کنند.

گرنشایمر ​​در بیانیه ای گفت: “بدیهی است که بیماران با شمارش پلاکت و سرطان خون در مقایسه با خونریزی که توسط بیمارانی که دچار نوعی ضربه یا جراحی شده اند ، خونریزی متفاوتی دارند.”

وی افزود: “خونریزی آنها احتمالاً به دلیل آسیب اندوتلیال است – آسیب به پوشش داخلی رگ های خونی – که اسید ترانکسامیک قادر به درمان آن نیست”.

گرنشایمر ​​گفت: “برای جلوگیری از خونریزی در این بیماران ، ممکن است لازم باشد به دنبال روش هایی برای تسریع بهبودی اندوتلیال باشیم که با شیمی درمانی ، پرتودرمانی و بیماری پیوند در مقابل میزبان در بیماران پیوندی اتفاق می افتد.”

شوق و خوی مزاج

دکتر میتول گاندی ، یک انکولوژیست پزشکی با متخصصان سرطان در ویرجینیا ، از وی در مورد اظهار نظر گفت: “به طور کلی ، من فکر می کنم این نتایج اشتیاق برای استفاده از اسید ترانکسامیک را در این شرایط مهار می کند.”

وی افزود ، این داده ها استفاده معمول از اسید ترانکسامیک پیشگیری در ترومبوسیتوپنی ناشی از شیمی درمانی در بیماران با تعداد پلاکت زیر 30000 در میکرولیتر را پشتیبانی نمی کند.

وی گفت: “هدف اصلی محقق نشد و نرخ افزایش ترومبوز مربوط به کاتتر وجود دارد.” “استفاده مداوم از پشتیبانی مناسب انتقال خون و اصلاح انعقاد همزمان ، همچنان رویکرد بالینی اولیه برای این بیماران است.”

گاندی اظهار داشت که اسید ترانکسامیک “در برخی موارد خونریزی بی رویه مرتبط با ترومبوسیتوپنی یا انعقاد خون ، یک کمکی بالقوه مفید باقی می ماند.

وی افزود: اگرچه سناریوی واحدی وجود ندارد ، اما معمولاً پس از برخورد با نقایص عروقی ، استفاده از پلاكت ، پلاسمای منجمد شده تازه ، تزریق انجماد ، بارگیری مجدد ویتامین K و البته عدم استفاده از درمان ضد پلاكت یا ضد انعقاد ، به طور موردی حفظ می شود. او گفت اخبار پزشکی Medscape. “در صورت خونریزی مداوم با وجود اقدامات اصلاحی یا خونریزی در بسترهای عروقی نفوذی ، مانند خونریزی داخل جمجمه ، درمان ضد فیبرینولیتیک ممکن است به کاهش از دست دادن خون بیشتر کمک کند.”

با این حال ، این باید در برابر افزایش احتمال بالقوه ترومبوز پس از اصلاح سکته هموستاتیک متعادل شود.

دکتر داگلاس ترمبلا ، کارآموز دانشکده پزشکی Icahn در Mount Sinai ، نیویورک ، که همچنین بود ، گفت: در حال حاضر ، اسید ترانکسامیک “فقط یک شاخص FDA برای خونریزی رحم دارد ، اما اغلب در شرایط آسیب زا و موارد اضطراری زنان و زایمان استفاده می شود.” برای اظهار نظر

وی افزود: “شواهدی از مطالعات قبلی كه 20 یا 30 سال پیش انجام شده است وجود دارد كه نشان می دهد می تواند در این زمینه كمك كند ، بنابراین در بعضی از م institutionsسسات مورد استفاده قرار می گیرد ، گرچه ما آن را به صورت پیشگیری به بیماران مبتلا به بدخیمی هماتولوژی نمی دهیم.”

اگرچه این یک مطالعه منفی بود ، ترمبلی خاطرنشان کرد که یک چیزی که می تواند از آن ناشی شود این است که ممکن است زیر گروههایی وجود داشته باشد که بتوانند از استفاده پیشگیری از اسید ترانکسامیک بهره مند شوند. وی گفت: “معیارهای بسیار گسترده ای برای ورود به مطالعه وجود دارد – هر نوع بدخیمی هماتولوژیک در بیمارانی که تحت شیمی درمانی یا پیوند سلول های بنیادی قرار دارند.” اخبار پزشکی Medscape. وی افزود: “حتی در بین بیماران شیمی درمانی و پیوند ، خطرات مختلف خونریزی وجود دارد.”

به عنوان مثال ، بیمارانی که تحت شیمی درمانی القایی برای سرطان خون حاد میلوئیدی قرار دارند ، در مقایسه با بیماران مبتلا به سایر بدخیمی های خون شناختی ، در معرض خطر خونریزی قرار دارند و بیمارانی که تحت پیوند آلوژنیک قرار دارند ، در مقایسه با بیمارانی که تحت آزمایش قرار می گیرند ، در معرض خطر خونریزی قرار دارند. پیوند اتولوگ وی گفت: “بنابراین اگرچه مشخص نیست كه آیا یك زیر گروه می تواند از این استراتژی به طور كامل بهره مند شود ، اما به نظر نمی رسد از نظر گرفتگی خطوط مفید و بالقوه مضر باشد.” “اگرچه این ناراحت کننده به نظر می رسد ، اما می تواند سرعت شیمی درمانی یا تزریق نگهدارنده را کاهش دهد و این می تواند یک معضل بزرگ باشد.”

هیچ مدرکی در مورد سود وجود ندارد

گرنشایمر ​​و همکارانش یک مطالعه آمریکایی با استفاده از ترانکسامیک اسید در ترومبوسیتوپنی (A-TREAT) انجام دادند ، که اثرات اسید ترانکسامیک پیشگیری را علاوه بر درمان معمول انتقال خون برای خونریزی و انتقال خون ارزیابی می کند.

در مجموع 330 بیمار به طور تصادفی دریافت کردند یا اسید ترانکسامیک 1000 میلی گرم از راه وریدی یا 1300 میلی گرم یا دارونما دریافت کردند. شیمی درمانی ، پیوند آلوژنیک یا پیوند اتولوگ ، تصادفی سازی توسط سایت و درمان طبقه بندی شد. انتظار می رفت که همه بیماران دارای ترومبوسیتوپنی hypoproliferative باشند (انتظار می رود تعداد پلاکت ، 10،000 / μL برای حداقل 5 روز باشد).

درمان به مدت 30 روز یا بهبودی پلاکت (> 30000 در میکرولیتر) ، تشخیص ترومبوز یا بیماری انسداد وریدی ، انسداد خط مکرر ، هماچوری قابل مشاهده یا درخواست از پزشک یا بیمار ادامه دارد.

نقطه نهایی اصلی مطالعه ، نسبت بیماران با خونریزی درجه 2 یا بیشتر سازمان بهداشت جهانی (WHO) به مدت 30 روز پس از شروع درمان بود. نقاط انتهایی ثانویه شامل تعداد انتقال ها و تعداد WHO درجه 2+ روزهای غیر خونریزی دهنده زنده در طی 30 روز اول پس از فعال سازی داروی مورد مطالعه است.

گرنشایمر ​​گفت ، زمان اولین خونریزی WHO 2+ “به طور قابل توجهی مشابه” بین گروه اسید tranexamic و گروه دارونما است.

در گروه به طور كلی ، 48.8٪ در گروه دارونما 2+ خونریزی داشتند ، در حالی كه در گروه tranexamic 45.4٪ (نسبت شانس). [OR]، 0.86).

نتایج مشابه در زیر گروه ها مشاهده شد: پیوند آلوژنیک ، 57.3٪ در مقابل 58.8 (OR = 0.94). پیوند اتولوگ ، 19.9٪ در مقابل 24.7٪ (OR = 0.71) ؛ یا شیمی درمانی ، 48٪ در مقابل 52.1٪ (OR = 0.84).

تفاوت معنی داری در میانگین تعداد تزریق (اختلاف ، 0.1 ، 95 C CI ، -1.9 تا 2) یا روزهای بدون خونریزی درجه 2 یا بالاتر (اختلاف ، 0.1 ، 95 C CI ، -1). ، 4 تا 1.5).

وی گفت: “تجزیه و تحلیل بعدی از خونریزی WHO 3+ نشان داد که این حوادث نادر بوده و بدون بهبودی با اسید ترانکسامیک است.”

درصد بالاتری از بیماران در گروه اسید ترانکسامیک حوادث ترومبوتیک داشتند (19.5٪ در مقابل 11٪). گرنشایمر ​​گفت: “اما مهمتر از همه ، در هر دو گروه ، بیشتر به دلیل انسداد در خط میانی بدون لخته متصل است.” “این از نظر آماری قابل توجه بود.”

حوادث ترومبوتیک کمتر مرتبط با کاتتر در گروه اسید tranexamic (3.7 7 در مقابل 5.5) مشاهده شد ، اما تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود.

همچنین بعد از 30 روز (1.8 v در مقابل 1.2)) یا مرگ و میر ناشی از تمام علل در 30 روز (2.4 v در مقابل 3)) یا 100 روز تفاوت معنی داری بین گروهها مشاهده نشد. ٪ در مقابل 11.5٪). در 120 روز هیچ مرگ ناشی از ترومبوز در هر دو گروه رخ نداد.

این مطالعه توسط دانشگاه واشنگتن و موسسه ملی قلب ، ریه و خون پشتیبانی شد. گرنشایمر ​​با Rigel Corporation ، Principia ، Sanofi ، Vertex ، Dova Pharmaceuticals ، Cellphire ، Novartis و Amgen رابطه دارد. ترمبلی و گاندی هیچ رابطه مالی را فاش نکردند.

نشست سالانه انجمن هماتولوژی آمریکا (ASH) 2020: خلاصه اجرایی 2. ارسال شده در 5 دسامبر 2020

برای کسب اطلاعات بیشتر از Medscape Oncology ، با ما همراه باشید توییتر و فیس بوک




منبع: ketabche-online.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>