[ad_1]

تحقیقات جدید نشان می دهد ، ترانستیرتین کم پلاسما ، همچنین به عنوان پرآلبومین شناخته می شود ، با نارسایی قلبی تصادفی در جمعیت عمومی ارتباط دارد

در دو مطالعه مبتنی بر جمعیت مبتنی بر آینده که در جمعیت عمومی دانمارک انجام شده است ، افراد با غلظت ترانستیرین پلاسما بسیار پایین (در 5 درصد یا پایین تر) 1.4 برابر تا 1.6 برابر افزایش خطر داشتند از نارسایی تصادفی قلب در پیگیری طولانی مدت ، در مردان در معرض خطر بالاتر از زنان است.

این داده ها همچنین نشان می دهد که انواع ژنتیکی ترانستیریتین ، که با کاهش ثبات تترامر در ارتباط هستند ، با غلظت های پایین ترانستیریتین و در نتیجه بیشتر خطر ابتلا به نارسایی قلبی مرتبط هستند ، و سایر انواع ژنتیکی مرتبط با افزایش ثبات تترامر با سطوح بالای ترانرژیک و کمترین خطر نارسایی قلبی تصادفی همراه است.

این مطالعه در تاریخ 25 نوامبر به صورت آنلاین منتشر شد قلب و عروق JAMA.

نویسنده ارشد Anne Tybjærg-Hansen ، Rigshospitalet ، بیمارستان دانشگاه کپنهاگ دانمارک گفت: “ترانستیریتین یکی از پروتئین هایی است که می تواند باعث آمیلوئیدوز ، یعنی رسوب خارج سلولی فیبریل های آمیلوئید به صورت موضعی یا در بدن شود.” مصاحبه صوتی نویسنده پادکست “این فیبریل های تأخیری سیتوتوکسیک هستند و در نهایت منجر به نارسایی عضو می شوند.”

تیبیرگ-هانسن اضافه می کند: “آمیلوئیدوز ترانستیرتین با درگیری قلبی رایج ترین فنوتیپ ترانستیریتین آمیلوئیدوز است و به طور فزاینده ای به عنوان یک عامل مهم در نارسایی قلبی و مرگ و میر در افراد مسن شناخته می شود.”

ترانستیریتین به عنوان یک پروتئین تترامریک در گردش است و تترامرها یا به دلیل جهش در ژن ترانستیریتین یا به دلیل افزایش سن ، ناپایدار و آمیلوئیدوژن می شوند.

جهش های ژنتیکی باعث آمیلوئیدوز ترانستیریتین ارثی می شود که یک بیماری نادر است. بیشتر اوقات ، تترامرها با افزایش سن ناپایدار می شوند و باعث آمیلوئیدوز transthyretin نوع وحشی می شوند.

توبیب گفت: “بنابراین آمیلوئیدوز ترانستیریتین به احتمال زیاد به سختی تشخیص داده می شود و همچنین به عنوان سایر اشکال بیماری های قلبی عروقی نیز به درستی تشخیص داده نمی شود. شیوع در میان جمعیت عمومی ناشناخته است و در حال حاضر هیچ نشانگر زیستی وجود ندارد که بتواند در مورد درگیری قلبی در آینده در افراد بدون علامت اطلاع رسانی کند.” -هانسن

محققان برای آزمایش فرضیه آنها مبنی بر اینکه غلظت کم ترانستیریتین در پلاسما با نارسایی قلبی در جمعیت عمومی ارتباط دارد ، داده های مربوط به جمعیت کپنهاگ (CGPS) را بررسی کردند که شامل 9،582 نفر (53٪ زن ، میانگین سنی 56 سال) و دارای میانگین از یک پیگیری 13 ساله و یک مطالعه قلب در کپنهاگ (CCHS) ، که شامل 7385 نفر (60.3 women زنان ، میانگین سنی 59 سال) ، با پیگیری متوسط ​​22 سال است.

“توجیه این امر عمدتاً بر این فرض است که غلظت پایین ترانستیریتین در پلاسما است در داخل بدن نشانگر زیستی بی ثباتی تترامریک ترانستیریتین ، که پیش شرط توسعه هر دو نوع وحشی آمیلوئیدوز قلب و فرم ارثی آمیلوئیدوز قلب است ، “گفت Tibierg-Hansen.

در قسمت دوم این مطالعه ، محققان بررسی کردند که آیا انواع ژنتیکی ترانستیریتین مرتبط با افزایش بی ثباتی تترامر با غلظت های پایین تران ترهیرتین و خطر بالاتر نارسایی قلبی ارتباط دارد؟

اطلاعات از نوامبر 2003 تا مارس 2017 در CGPS ​​و از نوامبر 1991 تا ژوئن 1994 در CCHS جمع آوری شد.

افرادی که غلظت ترانستیریتین پلاسما پایین دارند ، در صدک 5 یا پایین تر ، مربوط به مقادیر زیر 19.0 میلی گرم در دسی لیتر ، تقریباً یک و نیم خطر ابتلا به نارسایی قلبی را دارند. در CGPS ​​، نسبت خطر (HR) 1.6 است (95٪ CI ، 1.1 – 2.4). CCHS HR 1.4 است (95٪ CI، 1.1 – 1.7). خطر نارسایی قلبی در مردان بیشتر است.

محققان همچنین پیوند مرحله ای بین انواع ژنتیکی ترانستیریتین ، سطح ترانستیرین و نارسایی قلبی اتفاقی را پیدا کردند. انواع مرتبط با کمترین سطح ترانستیریتین با بیشترین خطر نارسایی قلبی تصادفی همراه بودند و نوع تثبیت کننده T139M با بالاترین سطح ترانستیریتین و کمترین خطر نارسایی قلبی تصادفی همراه بود.

Sanjiv J. Shah ، MD ، انستیتوی بیماری های قلبی عروقی بلوهم ، دانشکده پزشکی دانشگاه نورث وسترن در فاینبرگ ، شیکاگو ، ایلینوی ، در یک مقاله همراه با نوشتن ، یادداشت می کند که یافته ها به دو دلیل جذاب هستند.

“آنها بینش جدیدی در مورد پاتوژنز نارسایی قلبی ، که ممکن است با کاردیومیوپاتی ترانستیریتین آمیلوئیدوژنیک (ATTR-CM) در جمعیت عمومی همراه باشد ، فراهم می کنند و احتمال مفید بودن غلظت ترانستیریتین را به عنوان آزمایشی که ممکن است پزشکان را از احتمال هشدار به وجود بیاورد ، باز می کند. در معرض خطر آشکار ATTR-CM ، که می تواند منجر به آزمایش های تأییدی و تشخیص زودتر شود “، نوشت شاه ، که همچنین سردبیر قلب و عروق JAMA،

در مصاحبه با theheart.org | قلب و عروق Medscape، شاه تخمین زد که در حدود 3٪ تا 4٪ بیماران نارسایی قلبی با کسر جهشی حفظ شده دارای ATTR-CM هستند.

“تفکر فعلی این است که این بیماری هنوز تشخیص داده نشده است و پزشکان از آن آگاهی ندارند ، اما من فکر می کنم آگاهی در حال افزایش است. مطالعاتی نشان می دهد که تشخیص آمیلوئیدوز قلب ترانستیریتین ، به ویژه نوع وحشی ، نوعی است که با واسطه ژنتیکی ، در حال افزایش است ، “شاه گفت. “تعداد تشخیص ها بسیار افزایش می یابد ، اما کمی مشخص نیست که آیا این امر به افزایش شناخت مربوط می شود یا در واقع بیشتر اوقات اتفاق می افتد ، یا به دلیل افزایش سن جمعیت است. احتمالاً فقط در ایالات متحده حدود 120،000 نفر وجود دارد.”

علت آن نیز مشخص نیست. وی گفت: “ما واقعاً نمی دانیم.” “ما می دانیم که مردان بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرند ، ما می دانیم که پیری یک عامل خطر بزرگ است ، اما همچنین واقعاً مطمئن نیستیم که چرا در برخی از افراد ترانزیریتین آنها شروع به خراب شدن می کند. نکته دیگری که ما نمی دانیم این است که چرا در برخی از این افراد ، فیبریل های آمیلوئید شروع به رشد و تجمع در عضله قلب می کنند.

“علاوه بر این ، اگرچه من فکر نمی کنم که هیچ ادبیات در مورد این موضوع وجود داشته باشد ، اما عنصری در تاریخ وجود دارد که به نظر می رسد در بسیاری از بیماران مبتلا به آمیلوئیدوز ترانستیرتین نوع وحشی وجود دارد [is they] وی یا شغلی داشت که به کار بدنی سخت احتیاج داشت ، یا در ورزش های رقابتی سطح بالا شرکت می کرد. “

شاه گفت دو نظریه در مورد ارتباط بالقوه وجود دارد. “یکی اینکه این افراد از نظر جسمی به اندازه کافی فعال و سالم هستند که بتوانند زندگی کنند [age] 80 ATTR-CM را توسعه می دهد. دیگر این که در استرس شدید جسمی چیزی وجود دارد که باعث ایجاد چیزی در قلب می شود و آن را بیشتر در معرض رسوب فیبریل آمیلوئید قرار می دهد ، “وی افزود:” این فقط یکی از فرضیه ها است. ما نمی دانیم درست است یا نه ، اما جالب است “

تثبیت کننده transthyretin tafamidis (Vyndamax) در حال حاضر تنها داروی مورد تایید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان ATTR-CM است.

این دارو پس از بررسی های مرحله 3 نشان می دهد که باعث کاهش مرگ و میر ناشی از تمام علل و بستری شدن در بیمارستان های قلبی عروقی و کاهش افت کیفیت زندگی در مقایسه با دارونما می شود ، در ماه مه 2019 از FDA تأیید سریع دریافت می کند.

FDA آن را دارویی مهم برای یک بیماری نادر دانست ، اما هزینه کل آن که سالانه 225000 دلار است ، استفاده از آن را محدود می کند.

شاه گفت ، سایر داروهایی که برای درمان پلی نوروپاتی در نتیجه آمیلوئیدوز ترانستیریتین ارثی (“مهارکننده های TTR”) استفاده می شوند ، که برای آمیلوئیدوز قلب ترانستیریتین تولید می شوند ، حتی بیشتر از 450 هزار دلار در سال هزینه دارند.

وی افزود: ما توانایی بهبود تشخیص ATTR-CM را با آزمایش خون داریم ، اما اگر توانایی پرداخت دارو به حدود 120،000 نفر در ایالات متحده مبتلا به این بیماری را نداشته باشیم ، فایده ای نخواهد داشت. ” او گفت.

این مطالعه با حمایت مالی صندوق تحقیقات در Rigshospitalet ، بیمارستان دانشگاهی کپنهاگ ، پزشک ارشد یوهان باسروپ و بنیاد لیز بوزروپ ، اینگبورگ و لئون دانین و همچنین کمک هزینه هنری هانسن و همسرش و کمک هزینه های نظم کشورها انجام شد. Tybjærg-Hansen رابطه مالی مربوطه را فاش نمی کند. شاه روابط مالی خود را با Pfizer (کمک هزینه تحقیق ، هزینه مشاوره) ، Eidos (هزینه مشاوره) ، Ionis (هزینه مشاوره) و Prothena (هزینه مشاوره) گزارش می کند.

جاما کاردیول. منتشر شده بصورت آنلاین در تاریخ 25 نوامبر 2020. خلاصه ، ویرایش شده

برای اطلاعات بیشتر از theheart.org Medscape Cardiology ، ما را دنبال کنید توییتر و فیس بوک



[ad_2]

منبع: ketabche-online.ir